Poznaj Miłosza Płonkę – artystę i twórcę

Miłosz Płonka to uznany artysta zajmujący się: tworzeniem rzeźb instalacji i obiektów przestrzennych, malarstwem, oraz rysunkiem. Oferuje autorskie meble na zamówienie oraz przeróbki i konserwację mebli już istniejących. Jego prace znajdują się w muzeach i kolekcjach prywatnych, a inspiracje czerpie z różnych materiałów i tematów, takich jak człowiek, natura, pejzaż i abstrakcyjna przestrzeń.

Artysta z sukcesem realizuje unikalne projekty artystyczne, które spotykają się z uznaniem wśród klientów i kolekcjonerów.


Motto: ”Oto cel sztuki – przejawiać życie duchowe i stanowić siłę napędową życia duchowego człowieka” – Wasilij Kandinsky.


Urodzony w Wadowicach w 1969 r. w niezwykłym mikroklimacie Beskidu Małego.
Tu w Andrychowie i Roczynach spędził dzieciństwo i wczesną młodość, zauroczony i ustawicznie zainspirowany regionem pogranicza trzech krain: Małopolski, Śląska i Karpat. Dziecięce prace to między innymi szachy wykonane z lipowego i brzozowego drewna, liczne krucyfiksy, figury świętych, postacie z bajek i książek – bogatego zbioru rodziców, figury inspirowane ikonografią miejscowych przydrożnych kapliczek. W 1992 roku, po śmierci ojca na andrychowskim cmentarzu w rodzinnym grobie instaluje kapliczkę z dębowego pnia ponad 2 metrowej wysokości z wydrążonym na wylot krzyżem.


Artysta jest absolwentem Liceum Sztuk Plastycznych im. Antoniego Kenara w Zakopanem.
W latach 1990-1992 studiował na Wydziale Ceramiki i Szkła Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, m. in. w pracowni rzeźby prof. Alojzego Gryta. Od roku 1992 kontynuował studia artystyczne na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w pracowniach rzeźby prof. Adama Myjaka i prof. Jana Kucza. W 1996 r. otrzymał dyplom z wyróżnieniem w pracowni rzeźby prof. Adama Myjaka oraz rysunku i malarstwa prof. Jacka Sienickiego.
Stypendysta w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (pracownia intermedialna prof. Juraja Bartusza) w Bratysławie na Słowacji w 1997 r. oraz w 1997-98 roku w Benares Hindu Uniwersity (Faculty of Visual Art, sculpture – prof. Balbir Singh Katt) w Varanasi w Indiach. W latach 2000-2001 pracownik dydaktyczny w Liceum Sztuk Plastycznych w Nowym Wiśniczu. 
Od 2005 roku prowadzi Pracownię Artystyczną w Warszawie i Roczynach, w której powstają rzeźby w różnych materiałach, obrazy olejne, rysunki i projekty rysunkowe, autorskie meble i sprzęty. Pracownia zajmuje się również recyklingiem i konserwacją drewnianych mebli, drzwi i okien.
Aktualnie dzieli swój czas i aktywność zawodową pomiędzy Warszawą a Andrychowem i Roczynami. Wykonuje prace na zamówienie, uczestniczy w wystawach zbiorowych i indywidualnych, oraz aukcjach i targach sztuki.


Twórczość artysty obejmuje kilka dyscyplin: rzeźbę, malarstwo, instalacje, autorskie meble i sprzęty.
Inspiracje czerpie ze sztuki sakralnej, ludowej oraz obszarów sztuki współczesnej i odmiennych kulturowo np. Azji i Pacyfiku,także sztuki afrykańskiej. Zetknięcie się z naukami Buddy oraz buddyjską filozofią zaowocowało powstaniem 5-ciu posągów nawiązujących swą stylistyką do ikonografii buddyjskiej.(Jeden zakupił Benares Hindu Uniwersity, drugi stoi na terenie Oazy Orientalnej Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie, trzeci w Galerii na Słowacji, kolejne dwa znajdują się w prywatnych rękach).W latach 1999- 2014 współpracuje z Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie.


Pracuje w drewnie, kamieniu, glinie, metalu, papierze i gipsie. Tematem prac rzeźbiarskich jest przede wszystkim człowiek, jego physis i psyche.
Warte przytoczenia są celne charakterystyki twórczości Miłosza Płonki opisane przez artystę malarza Andrzeja Ziomka oraz Jagnę Kaczanowską – psychologa:
„Rzeźby w drewnie i kamieniu, które dominują w twórczości Miłosza Płonki godne są dłuższej refleksji. Artysta łączy w nich mistrzowsko elementy tradycyjnego kanonu rzeźby buddyjskiej z tak europejskim tematem jakim jest człowiek(…) Głowy, które rzeźbi Płonka, są symboliczne,znajdują się w jakimś miejscu granicznym pomiędzy doskonałością ,a ułomnością ludzkiego bytowania.”
A. Ziomek.
„Prace Płonki wykraczają nieco poza tradycyjne zachodnie rozumienie piękna, jest w tych rzeźbach coś niedopowiedzianego, jakaś tajemnica, dramatyzm, chropawość, nie ma tu miejsca na śliczność, gładkość czy próbę kokietowania patrzącego.” J. Kaczanowska.


Ostatnim monumentalnym dziełem o tematyce sakralnej jest 15 stacji krzyżowych wykonanych w ponad dwu metrowych słupach dębowego drewna dla Fundacji Rodu Szeptyckich, które znajdują się w Klasztorze Sióstr Franciszkanek w Łabuniach, tworząc niezwykłą pełną duchowej
tajemniczości atmosferę. Dzieło powstało w 2021- 2022 roku z okazji 100-lecia przybycia misjonarek do Polski.


W malarstwie artysta uważa kolor za wartość autonomiczną. Jego abstrakcje, malowane z energią i radością wibrują kolorami tęczy, wnosząc w monotonię życia elementy optymizmu i dynamiki oparte na pulsowaniu i przestrzennej grze form, światła i barw.  Inspiruje go również krajobraz, którego realistyczne jak i abstrakcyjne formy przenosi na płótno. „Langwedocja”-2008r., ”Jesień w Beskidach ”2000r.,”Isny in Algau” 2000r., ”Pejzaż horyzontalny” – 2016r., Andrychów 1992r., ”Karawana” – 1992r., ”Granice nieskończoności” – 2000r. ”Horyzonty przestrzeni” 2006r., ”Wnętrze maszyny” – 2019r., Przestrzeń 2004 r., ”Bryły” – 2017r.


Od kilkunastu lat współpracuje z Bator Art Gallery min. biorąc udział w międzynarodowych wystawach „Magical dreams”, o tematyce surrealizmu i magicznego realizmu. Cykliczne wystawy prezentują aktualne prace artystów tworzących w tej tematyce z kilkunastu krajów świata. Co dwa lata nowa ekspozycja prezentowana jest w Polsce i Europie.
Artysta bierze udział w wystawach indywidualnych i zbiorowych, działaniach plastycznych i plenerach, zarówno w Polsce, jak również za granicą. Został zaproszony do udziału w międzynarodowych sympozjach artystycznych min. w Fuzhou w Chinach w 2003 roku, we Francji -Saint Henri w 2008 roku,w Komarnie na Słowacji w 2002 roku, w Waranasi w Indiach w 1998 roku.
W Warszawie wystawiał między innymi na międzynarodowej wystawie organizowanej przez Muzeum Azji i Pacyfiku pt” Lhasa apso moja miłość” w 2001 roku, oraz „Kakadu moja miłość” w 2010 roku – w ZOO na warszawskiej Pradze. Uczestniczył w festiwalu artystycznym „Sąsiedzi dla sąsiadów” w 2006 roku, w nocy Muzeów na wystawie pt: „Zakopiańczycy w Warszawie” w klubie ”Brzeska siedem” na ulicy Brzeskiej – w 2011 roku oraz prezentował swoje prace malarskie wspólnie z Andrzejem Ziomkiem w klubie „Łysy Pingwin”na ulicy Ząbkowskiej. w 2006 roku. w 2012 roku wystawia swoje rzeźby na wystawie pt: ”Splątropy tożsamięci” razem z rysunkami Joanny Multan – Świadkiewicz w galerii „Schody” przy Krakowskim Przedmieściu w Warszawie.
Od 2014 roku bierze udział w projekcie Stan Rzeczywisty-nocne spotkania z twórcami-projekt organizowany przez grupę artystów tworzących i mających swoje pracownie na Pradze. W ramach tego projektu w 2024 roku w maju prezentował swoje prace podczas Nocy Muzeów w Galerii „Klitka” w Warszawie.


Prace artysty można oglądać m. in: w Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie, Benares Hindu Uniwersity w Waranasi Indie, Centrum Rzeźby w Orońsku, Archiwum Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych im.A Kenara w Zakopanem, Kościołach min. W Kobyłce koło Warszawy, Muzeum Zbiornica Chrystusa Frasobliwego w Jeżowem, Klasztorze Sióstr Franciszkanek Misjonarek Maryi w Łabuniach koło Zamościa, oraz kolekcjach prywatnych: w Isny in Algau -Niemcy, „Głęboczek Vine Resort and SPA” w Głęboczku – Polska, „Stara Karczma”, ”Bator Art Gallery” w Szczyrku-Polska, „Associations Saint Henri” – Francja, „Galeria BaśtaT”- Komarno Słowacja. Prywatna kolekcja właściciela firmy obówniczej „Ryłko” – Zebrzydowice Polska. Prywatne kolekcje min. w Kanadzie i Austrii. Projektował również formy do produkcji świec dla firmy pszczelarskiej- „Łysoń”. W 2022r. Projektuje kapliczkę i wykonuje do niej figurę Jana Nepomucena dla prywatnego darczyńcy we wsi Nadolce koło Łaszczowa.


Twórczość Miłosza
Płonki jest „podróżą artystyczną w czasie”- jak sam to ujął – rozpiętą między uniwersalną duchowością
chrześcijańską i duchowościami kultur wschodu –
buddyzmu i chinduizmu, pomiędzy
sztuką ludową Polski – kraju, w którym się urodził, a wyrosłymi ze sztuki pierwotnej ikonografiami
kultur Azji, Afryki i Oceanii.
Zainspirowany między innymi przydrożnymi kamieniami modlitewnymi w Himalajach, wykutymi w granicie posągami Wisznu i Sziwy w Madrasie, poszukuje analogii i różnic w kontekście do ikonografii polskiej i europejskiej. Szuka związków między polskimi kapliczkami a kamienną rzeźbą romańską min. z obszaru Katalonii.
Prowokuje widza do użycia własnej wyobraźni, interpretowania i fantazjowania, zatrzymania się na chwilę w biegu codzienności, zobaczenia poprzez temat człowieka struktur słojów drewna, kamienia, kształtu materiału już zastanego w przyrodzie. Pokazuje trudne do uchwycenia przenikanie się światów – artysty i użytego przez niego materiału, oraz rzeczywistości miejsc w których znajdują się stworzone przez niego rzeźby.